morgen Pinksteren en maandag ook nog vrij. Voor ik mijn bed in duik meet ik netjes m'n bloedglucosewaarde en zet de basaalstand van mijn pomp voor de komende 8 uur 25% lager. Want na veel fysieke inspanning, plus warm weer en de rosé ligt een nachtelijke hypo anders op de loer. Wat is dat voor gepiep? Ergens onder m'n lakens probeert de insulinepomp me iets duidelijk te maken. "Blokkering!" Om twee uur 's nachts controleer ik infuusset, niks te bekennen. De laatste tijd was er al vaker vals alarm. Maar dit keer..., wat ik ook doe, naald, slangetje, insulinereservoir, batterij, alles vervangen, maar het alarm weet van geen ophouden. Dit gaat zo niet goed. Dan toch maar het servicenummer van de pompimporteur bellen. Vijf minuten nadat ik de hoorn erop heb gelegd, word ik al gebeld door iemand met verstand van zaken. Echter de pomp is in die minuten van gedachten veranderd en dient nu weer braaf insuline toe. De technisch expert vraagt of ik nu direct een andere pomp wil, ze komt hem met liefde brengen. Om niet onnodig ook haar nacht te breken, stel ik voor het aan te zien tot zondagochtend. We spreken af dat ze zondagmorgen om 9 uur een vervangende pomp brengt. Want op je pomp moet je wel kunnen vertrouwen. Ik kruip weer tussen de lakens. Man wat ben ik sloom, ik moet de discipline uit mijn tenen halen om mijn bed uit te komen, maar straks komt die mevrouw, en het is al 8 uur. Dit is foute boel, HYPO! Ik meet 3,2. Tja, bij het verwisselen van de batterij wordt ook de tijdelijke verlaging van de basaalstand opgeheven. En,...daar had ik 's nachts om half drie, met een slaperig hoofd, even niet bij stilgestaan. De techniek kan soms stoppen, zelfmanagement stopt nooit. Ook midden in de nacht niet.