Vorige week mocht ik een optreden bijwonen van Toots Thielemans "and his Brazilian friends". Toots Thielemans "hoeft niet meer voorgesteld te worden" zo luidde de aankondiging; de virtuoos en de jazzy klanken van zijn mondharmonica zijn tenslotte wereldberoemd. Ter gelegenheid van het Brasil Festival Amsterdam kwamen vier bevriende musici over om samen met Toots de grote zaal van het Concertgebouw in vervoering te brengen met hun hartverwarmende Braziliaanse muziek.

Toots Thielemans is 89 jaar. De eerste helft van het concert moest hij derhalve overlaten aan zijn vrienden - inmiddels ook niet meer piepjong. Niet geheel zonder hulp kwam hij dan eindelijk op kwetsbare benen het podium op en vond zijn weg langs snoeren, geluidsboxen en standaards. Bovenaan de trap keek hij over zijn donkere bril met glanzende pretoogjes de zaal in en hoewel hij het een en ander gewend is, leek hij toch onder de indruk van het enthousiasme van het publiek.

Wat mij betreft waren daar op het podium gaandeweg de avond twee zaken aan de orde. Aan de ene kant werd er fenomenale muziek gemaakt: de klanken die Thielemans aan zijn mondharmonica ontfutselde waren een warm bad voor het gemoed.

Tegelijkertijd zat daar een groep vrienden zo intens te genieten van hun eigen bezigheden dat op de keper beschouwd het publiek er niet zo heel veel toe deed. Er waren grapjes en plagerijen; onverwachte zijpaden werden bewandeld in de vaak overbekende songs. Grijze hoofden werden geliefkoosd, luchtkusjes over en weer, broze knieën bij elkaar tijdens intense stukken en gekscherend werden anekdotes gelanceerd. Als een stel jonge honden vulden zij de statige concertzaal met hun prachtige muziek en veroverden de harten van het publiek met hun eigen vreugde.

In verwondering heb ik de avond over mij laten komen en daar in het Concertgebouw realiseerde ik mij plotseling dat ik behalve een schitterend optreden tevens een sterk staaltje kwaliteit van leven heb mogen bijwonen. Wat een zegen dat je -ondanks je lichamelijke conditie- met zoveel plezier en liefde oud mag worden. Waarbij ik het niet heb over het voorrecht een begaafd musicus te zijn. Of het voorrecht nog zo actief te zijn. Het gaat mij om de intense beleving van die groep muzikanten en het feit dat zij zo feilloos in staat waren die sensatie ook op het publiek af te stralen -ondanks alle lichamelijke tekortkomingen. Dat vermogen nu, is in mijn ogen een kunst, een gave en een prestatie tegelijk: ondanks alles. En zo fundamenteel onontbeerlijk zelfs voor de helemaal gezonde mens.

Gegeven dat alles geef ik er de voorkeur aan dit stukje niet te beëindigen met de stelling dat het Diabetes Fonds kwaliteit van leven zo belangrijk vindt: dat moge duidelijk zijn. Veel liever sluit ik af met de laatste regels van het openingslied die avond, gespeeld en gezongen met aanstekelijk joie de vivre:

And the riverbank talks
of the waters of March,
It's the end of all strain,
It's the joy in your heart.

(Antonio Carlos Jobim)

Suzanne Pieper werkt bij de afdeling Kennis & Onderzoek, verantwoordelijk voor de activiteiten binnen het kennisveld “Leven met Diabetes”.